۱

پیراهن سفید

دکمه ی بالای پیراهنم باز است

اما،

گاهی شراب میشوم

 

دکمه ی بالای تظاهرش بسته،

                             هی سیاه میکند!

 

۲

با تشکر فراوان از دوستان عزیز و پرکار انجمن ادبی ترانه ی فریاد ، بخوانید نقد شعری از من به نام آزمینی در این انجمن.

پرانتز باز

از اینکه این عزیزان بنده ی مبتدی را قابل دانستند برای نقد هم بسیار خوشحالم،

و هم کمی نگران!

خوشحال برای اینکه...

و نگران برای آنکه...

 پرانتز بسته

 

جسارت واژه ها از نگاه تو آغاز می شود:

وحشی ِعشق

عشق را با نهرهای جاری زیر درخت ها چه کار؟
و   زن،
هرگز آغوش حریص و دل شکسته ی عشق را
ارضا نکرده است

آری
رسالت عاشق هنوز
دست کشیدن روی لحظه های دل تنگ
و قدم زدن روی صراط مو و شمشیر،
گاه افتادن
و باز برخاستن
و باز جنگیدن است

و از همین روست که هنوز هم جنون به عشق سجده می کند

اینجا روی دیگر عشق است:
روی وحشی عشق.
او این بار خود را جور دیگری سروده است
اینجا عشق،
 بوی لاله زار و سبزه و بلبل نمی دهد
اینجا،
در میان زبانه های گر گرفته ی آتش عشق،
گاهی مرد،
آرزوی مرگ می کند.

اینجا شعر دیگری ست!

گرچه گاهی،
لب های ترک خورده ی عاشق
با لبان سرخ حقیقت چفت می شوند
اما،
رسالت عاشق هنوز
دست کشیدن روی لحظه های دل تنگ است.

پ.ن : اگر درست خاطرم باشه حدودا ً دوم دبیرستان بودم که این عکس رو با فتوشاپ طراحی کردم.

مسیح که آمدنش هم شبیه ما نبود ،

اما

بدون حوا نمی شود آدم شد !

( قبل از سلام ، شما رو به خواندن پ.ن هایم هم دعوت میکنم )

سلام
قبل از هر چیز موظفم از بزرگوارانی که نسبت به شعر قبلی من لطف داشتند تشکر کنم. همچنین از عزیزانی که من رو قابل دونستند و برای خوندن شعرهای ناب خودشون من رو هم دعوت کردند.
رسم ادب حکم میکرد که از همه ی دوستانی که در مورد شعر قبلی نظر داده بودند تک تک تشکر کنم ، اما به خاطر مشغله (و البته بیشتر از نوع روحی) این مهم ممکن نشد. اما دوستانی که برای خوانش شعرهاشون دعوت کردند رو هر طور که میشد احترام میگذاشتم و در عین لذت بردن از اشعار ، اگر تکه نقدی به نظرم میرسید کوتاهی نمیکردم.
همچنین امیدوارم لایق مهر و استقبال از شعر قبلی توسط اکثر شما خوبان بوده باشم. به هر حال از نظر خودم هم گام خوبی بود. در عین حال از این لحاظ که در ذهن خودم تلاش میکنم بعد از این ، کاری ضعیف تر از اون ارائه ندم ، کمی کارم سخت شده.
بعد از این پر حرفیها این غزل رو از من بپذیرید. منتظر نظرات و نقدهای همه جانبه از شما خوبان هستم:

غزل

باز این سخن به چشم تو آغاز میکنم
باز از شبم به عرش تو پرواز میکنم

در وصف رنگ تو ، به تغزل رسیده ام
باز اقـتـدا به بلبـل شـیـراز میـکـنم

گفتند: عطر تو به ازای سرم دهند ،
خود را بـرای بـوی تو سـرباز میـکـنم

تا روز موعدت که طنـیـن تو بشـنـوم ،
فکری به حال گوش هوسباز میکنم

بر من ببخش اگر که چنین کودکانه باز ،
طـرح تو را به صـنـعـت ایـجـاز میـکنـم

خضری ندیده ام که مرادی شود مرا
من در حـرای خود ز غــم آواز میـکنـم....

شهریور 87
------------------------------------------------------------------

نقصان

برهان نظم لازم نیست!
من کودکانه استناد میکنم
وقتی در اوج آغوش تو
                          دلتنگ تر میشوم
وقتی در سیاهچال نگاهت
                                تا مرز شهات میروم

وقتی در مرداد دستانت
                             میسوزم

 وقتی ،
              هر روز در آینه کمرنگ تر میشوم

اما...

برهان و فلسفه لازم نیست!
من با همین نشانه های ساده ،
                                        اجتهاد میکنم!
□
بعد از آغوش تو ،
                    هرگز ،
                            کافر نمیشوم

(21 مهر 87)
------------------------------------------------------------------

عاشقانه ها

به گوشه ی ضمیر ما
اشاره ای اگر شوی
به لحظه ای
و تا ابد
و تا حضور آخرین طنین ما
نگاه هر ضمیر ما
"تو" را
        نشانه می رود

به صفحه های آخرِ  ِ
                        تمام عاشقانه ها ،
                                                کمی که خیره میشوم

به جمله ای نوشته اند :
                               " خلاصه و تصرف از نگاه تو ! "


(4 بامداد ، 29 شهریور 87)

من علمنی حرفا ً فقد سیرنی عبدا ً

 

اول از همه وظیفه دارم از تموم عزیزانی که دعوت من رو قبول کردند و غزل قبلی من رو خوندن تشکر کنم.

ولی تشکر ویژه از بزرگانی که به این کوچک تازه راه لطف وصف ناپذیر داشتن و واقعا ً من رو با نقد شعرم و نکته سنجی خودشون شگفت زده کردن!

وقتی که اون غزل رو توی وبلاگ میگذاشتم مطمئن بودم که از لحاظ فنی پر از ایراده ولی در عین حال چون اون رو فقط از روی مشاهدات و حسم و بدون هیچ گونه دانش تئوریک سروده بودم نمیتونستم خودم اشکالات اون رو برطرف کنم.

منی که تا چند وقت پیش ، وقتی اولین بار کلمه ی عروض رو دیدم اون رو خوندم orooz ، حالا با گذاشتن این شعر دست و پا شکسته و البته به واسطه ی راهنمایی های بزرگواران ، که من رو به تحقیق و تا حدودی پیدا کردن راه واداشت ، تازه فهمیدم که :

تن تنن تن تن تنن تن تن تنن تن تن تنن

 

 و در نتیجه فهمیدم که بهتره بیت اول اینجوری تغییر کنه:

 

عرشیان با یک نگاهت نکته دانم کرده اند   سینه ام سوزانده اند و جاودانم کرده اند

 

این پیشرفت خیلی خوبیه برای منی که در دبیرستان ریاضی خوندم و تنها هنرم تمیز دادن بین غزل و مثنوی بوده.

اما نکته ی بعدی قافیه های غزل بود که با آگاهی اون رو یک بیت در میان تغییر دادم.  این یک ایده ی آنی بود و وقتی اون رو تحلیل کردم به این نتیجه رسیدم که اگر زیبایی که پیدا کرده توی کفه ی راست ترازو ، و قاعده شکسته شده ی غزل رو توی کفه ی چپ ترازو بگذارم ، کفه ی راست سنگینی میکنه و به این ایده ی ناگهانی جواب مثبت دادم و غزل (شاید نباید بگم غزل. شاید...) رو به همون شکل داخل وبلاگ قرار دادم. در عین حال ابیات دیگه میتونه جایگزین بشه تا این قاعده شکسته شده هم ترمیم بشه :

تیره شبها را به یادت تا سحر رقصیده ام

راز شب را در شبی چونان عیانم کرده اند

از نگاهت تا سحـــر در تاب و تب افروختم

زآتش دوزخ بدینسان در امــــــانم کرده اند

و....

 

در هر حال از اینکه ذکر نکردم اون غزل اولین غزل منه خیلی خوشحالم ، چون احتمال دادم در این صورت دوستان به این شکلی که الان نکات ظریفی رو به من یاد دادند عمل نکنن و به دلایل مشخص ایرادات من رو اونجوری که باید و شاید عنوان نکنن.

اما بازهم "دلم آرام نمیگرد" اگر از چند تا از دوستان بزرگوار تشکر مخصوص نداشته باشم!

خانم "الهام میزبان" عزیز و جناب "م.آرمان" عزیز ، توضیحاتشون به قدری کافی و کامل بود که دیگر دوستان نکته سنج رو هم به این وامیداشت تا من رو برای دقت و پیشرفت ، به نکات ایراد شده توسط این دو عزیز ارجاع بدن. از این دو عزیز و دیگر عزیزان که دوست دارم احساسم رو نسبت به لطف همه ی اونها با تمام دقت ابراز کنم (ولی حیف که از حوصله خارجه) صمیمانه ممنونم.

نکته ی دیگه اینکه شعری که گذاشتم به صورت نستعلیق بود ولی توسط نرم افزار کامپیوتری!

خودم چند وقتیه از قلم و مرکب به دورم. ولی الان یکی از کارهای قبلیم رو که یک اثر چلیپا هست و دو بیت اول یکی ازاشعار حافظ هستش رو میگذارم. البته دوستان اهل فن نستعلیق حتما ً پی به ایرادات اون خواهند برد که به بزرگی خودشون من رو خواهند بخشید. این خط رو برای پاسخ به لطف دوستان و مخصوصا ً جناب "ملکوت" و همچنین ارادت به حضرت حافظ اینجا میگذارم :

 

 

و اما حالا یک غزل دیگر که بامداد جمعه ، 25 مرداد 1387 سروده شده رو میگذارم و بی صبرانه منتظر بیان ایرادات فنی شعر توسط شما عزیزان هستم:

 

و در آخر و پس از خواندن شعر توسط شما عزیزان ، بازهم سخنی در مورد سبکی که این غزل داره (که البته در مورد شعر قبلی و در پست قبلی اشاراتی کردم) اینکه :

بیا شعر نگوییم که شعری گفته باشیم   بیا شعر بگوییم که.....

 

و شاید به همین دلیله که هنوز هم بیشترین لذت رو از اولین بیت شعری که سرودم میبرم:

 

ای نهاده در نـهاد هر کــس

آنچه همه را فقط همان بس

 

که به نظرم ، خود این بیت به تنهایی چیزی داره که خیلی از مثنوی های بلند دیگه ندارن.

(البته دوستان اهل دل میدونن که در این جمله ی به ظاهر مغرورانه دنیایی از "خود هیچ دانستن" نهفته است!)

مرسی....

"عاشق عشق باید بود..."

پ.ن 1:
با تشکر از دوستانی که بازهم به بزرگ شدن کوچکی چون من کمک کردند بازهم به رسم مهرورزی از اونها از صمیم عشق ممنون و سپاسگزارم.
گویی بیت چهارم کمی ناخوانا به نظر میرسه و این به دلیل ضعف من در گذاشتن شعر در وبلاگه. ولی برای تاکید باید بگم که بیت چهارم باید اینجوری خونده بشه :

از موقعی که این وبلاگ رو درست کردم ، همیشه قویا ً نیت داشتم مطلب یا مطالبی در مورد نادر ابراهیمی و تاثیراتی که روی من گذاشت بنویسم. همیشه دوست داشتم در مورد عشق واقعی که اون بهش رسیده بود بنویسم. این که نادربه من خیلی خوب نشون داد چه طور میشه توی این عصر کذایی یک عاشق اصیل بود ، روزمرگی رو عاشقانه زندگی کرد ، عاشقانه نماز خوند ، عاشقانه عاشق شد ، پرواز کرد ، و این زندگی رو به "یک عاشقانه ی آرام" بدل کرد. اون به من یاد داد که "هیچ چیز همچون اراده به پرواز ، پریدن را آسان نمی کند."

 

 از روز اول ، توی قسمت سمت چپ وبلاگ نوشتم نویسنده ی مورد علاقه ی من کسی نیست به جز نادر ابراهیمی .اما شنبه شب ، 18 خرداد ، وقتی که بعد از یکی دو روز بی خبری از وبلاگم ، اومدم و نظرات وبلاگ رو باز کردم ، دوست عزیزی خبری رو به من داده بود که من رو برای چند لحظه واقعا ً شکه کرد. جناب عطایی که احتمالا ً با بررسی وبلاگ من از علاقه ی من به استاد ابراهیمی خبر دار شده بودند ، خبر عروج نادر ابراهیمی رو به من دادند و....

البته من کم و بیش اخبار احوالات استاد رو این طرف اون طرف توی اینترنت میخوندم . استاد ابراهیمی چند سالی بود که از بیماری لا علاج رنج میبردند. هرچند من دو سه سال بیشتر نیست که ایشون رو میشناسم. و اصلا ً باید بگم شاید "یک عاشقانه آرام" جزو اولین کتابهایی بود که من خوندم!

 (برای خواندن ادامه ی مطلب بر روی "نادر ابراهیمی" دین خود را به عشق ادا کرد و ... کلیک کنید)

ادامه مطلب